حاصل نمىشود و به دنبال اين ، ترديد ابن ادريس رحمه الله را نقل كرده كه در الحاق وطى به شبهه ، به وطى صحيح ، ترديد نموده ولى در نهايت حق را به جانب شيخ رحمه الله داده كه وطى الشبهه را به وطى صحيح ملحق نموده و قائل به نشر حرمت گشته ، زيرا مقتضاى عموم همين است . مرحوم علامه رحمه الله بعد از اين نقل قولها ، قول ابن ادريس را رد كرده و چنين فرموده : و الحق ما قال الشيخ رحمه الله ، و سپس تعليلى ذكر مىكنند كه اگر اين تعليل نبود ، ما مىگفتيم كه ايشان قصد دارند حرف ابن جنيد را هم باطل كنند ولى بعد از ذكر تعليل ، معلوم مىشود كه اصلًا متعرض نقد كلام ابن جنيد نيستند نه اثباتاً و نه نفياً . نظر علامه در كتب ديگرش : پس معلوم است كه علامه در مختلف قائل به نشر حرمت به لبن حاصل از زنا نيستند . و اما در كتب ديگرش صريحاً حكم به عدم نشر حرمت نموده‌اند مثل قواعد ، ارشاد تلخيص و تحرير . بله ايشان در تذكره بعد از آنكه فتواى عامّه را مبنى بر نشر حرمت توسط لبن حاصل از زنا ، نسبت به مرضعه و اقرباى او نقل مىكند كما اينكه همين عامّه در مورد مرد زانى و نشر حرمت بين او و مرتضعه ، اختلاف كرده‌اند و اتفاقى ندارند ، مرحوم علامه ، بعد از نقل اتفاق عامّه بر نشر حرمت نسبت به مرضعه و خويشان او ، مىفرمايند « و فيه نظر » كه معلوم مىشود ايشان در اين حكم ترديد دارند و اما در مورد نشر حرمت نسبت به مرد زانى ، قائل به نشر نيستند . و به جز علامه در تذكره ، ديگر هيچ فقيهى را نيافتيم كه در عدم نشر حرمت به وسيله زنا ، ترديد كرده باشد ، مبسوط ، جواهر ، سرائر ، اصباح ، شرائع ، مختصر النافع ، و خود علامه در چهار كتاب از كتابهايش ، قواعد ، تحرير ، ارشاد ، تلخيص ، و ابن فهد در مهذّب البارع ، و كركى در جامع المقاصد ، شهيد در روضه و مسالك ، نهاية المرام صاحب مدارك ، كفايه ، كشف اللثام ، رياض ، مستند ، حدائق ، تمام اين كتابها را تفحّص كرديم و همگى فتوا به عدم نشر حرمت از لبن حاصل از زنا مىدهند و برخى دعواى اجماع را نيز ضميمه كرده‌اند ، كما اينكه كفاية مىفرمايد : لا اعرف